اوضاع درهم فشرده سیاسی، باعث می شود که ملاحظات انسانی و ایمانی جامعه در حاشیه قرار گیرد. یعنی کمتر می آید که در گرماگرم « من و ما » ی دسته جات سیاسی، یک نفر صدا در دهد: آهای آدمیان، فراتر از این افق بسته و تنگی که شما ترسیم می کنید، و یا آنسوتر از ادعاهای بی در و پیکری که هرروزه باب می کنید، یک اسطوره، یک بی نظیر، یک موجود آسمانی که حالا در زمین سکنی گزیده و نامش « مادر» است، در تربیت فرزندانش به « تردید » افتاده است. حرف کدامتان را باور کند؟ پاره های تنش را به کدامیک از شمایان بسپارد؟ راستی اگر مادری که بر بلندی جامعه ایستاده و به های و هوی شما نظر دارد، فریاد بر آورد: ای سیاستمدارانی که «حق» را فقط و فقط در مدار خود می بینید و لاغیر، من مادر، دست فرزندانم را به دست کدامین شما بسپارم و سعادتشان را در همراهی با شما باور کنم، راستی پاسخ ما چه خواهد بود؟

بله، قیل و قال طوایف صنفی و محافل کی، ممکن است دنیای جماعتی را رنگ آمیزی کند و چرب و شیرینی در سفره هایشان بکارد، اما با هر دروغ، با هر جنجال، با هر فریب، با هر دغلکاری، با هر « هو » کردن حریف، با هر سمپاشی، با هر جوسازی، و با هر فتنه ای که نقاب حق و حقیقت به صورت گیرد، ما را، جامعه ما را، و همه باورهای ما را به گور ناکامی نزدیک تر می سازد و باعث می شود که خانواده ها، حتی از نزدیک شدن به دورترین مدارهای صنفی حذر کنند. دستجات سیاسی در جامعه ما، به طفل نابالغی می ماند که ادای بزرگترها را در می آورد. طفلی که قیافه حق به جانب می گیرد، حرف های حق به جانب بر زبان می آورد، کارهای حق به جانب می کند، مطالب حق به جانب می نویسد، حق به جانب می خندد، حق به جانب می گوید، حق به جانب هوار می کشد، حق به جانب خشم می گیرد، حق به جانب اعتراض می کند، حق به جانب همه چیز را در هم می کوبد، اما با همه این تظاهرات و ظاهرسازی ها حق به جانب، رفتارش، گفتارش، به « دل » نمی نشیند. چرا؟

چون « حق » نه چیزی است که بشود ادایش را در آوارد. حق، نور است. آدم محق، حرف که بزند، همراه کلام، از دهانش نور ساطع می شود. به همین نورانیت است که مرزهای جسمانی را در می نوردد و به « دل » می نشیند. اما آنها که نقاب حق بر صورت پوشانده اند، همین که دهان باز کنند، خود را « لو » می دهند. چه می شود کرد؟ فریب کاری از دیرباز، ابزار مؤثر فریب کاران بوده است. بانیان فجایع تاریخ، ابتدا، صورت حق پوشیده اند وسپس، با همین بهانه، به مقاصد شوم پداخته اند. حالا در این میان، شما مادری را در نظر بگیرید که دست فرزندانش را گرفته و می خواهد از راهی مطمئن عبور کند و نور چشمانش را به آدمهای مطمئن بسپارد. در پاسخ ندای « هل من ناصر » این مادر، همه، ناگهان دست بر سینه خود می کوبند که یعنی: ما و راه ما! و این مادر است که از تماشای این همه حقی که همدیگر را قبول ندارند، چشم به دیگر سوی می برد. راستی در این اوضاع، آیا شاخصی هست که بتواند راه را از چاه باز نمایاند؟

بله، یکی از اسرار شگفت آفرینش، همین شاخص هایی هستند کهخدای متعال، آنها را در ادوار مختلف، همچون شخصیتی مطمئن برای هدایت بشر، بر گمارده است. تعیین این شاخص ها، در عین حال که متأثر از رحمت خدواند است، از عدل او نیز نور می گیرد. یعنی خدایی که بشر را با توجه به همه خصوصیاتش خلق کرده، فهیم تر از آن است که او را به خود وابگذارد و بگوید: من به تو چشم و گوش و عقل داده ام، پس خودت راه خودت را پیدا کن! نه، این از عدالت حق تعالی به دور است. چشم و گوش و عقل و سایر بضاعت های بشر، هرگز به هدایت و راه یابی او قادر نیستند. اگر این گونه بود، نهضت انبیاء، بیهوده می نمود! در این زمان، شاخص هدایـت ما «خامنه ای » است. کسی که از چشم اندازی وسیع، و نه از تراز نگاه طوایف سیاسی، به جهان و مکنونات آن می نگرد. خامنه ای ما، همیشه در لحظه های بحرانی، آنجا که عقل های محاسبگر به بن بست افتاده اند. بسیار خوب درخشیده است. راهبری جامعه، در شرایطی که همه چیز آرام و در جای خود است، هنر نیست. هنر آن است که انقلابی را از دل حادثه های در کمین، از دل فتنه های پیدا و نهان، و از کنار دره های عمیق خائنانی که نقاب دوست به صورت زده اند، و با همه تنگناهای رایج و تحمیلی به جایگاه واقعی اش هدایت کرد.امروز، روزی است که مادران ما، با اطمینان، میتوانند دست های فرزندان خود را در دست خامنه ای بگذارند و مطمئن باشند که او، خامنه ای، راه سعادت را نیک می داند. چه در دنیا، و چه در آخرت. خامنه ای، در این غبار فراگیری که دنیا را تیره ساخته است، چراغ روشنی است که نورش را از حق گرفته است و لاجرم، به سمت حق، پیش می رود.

یعنی ما، مادران، و همه مردم، آنجا که از قیل و قال و وجهه رنگین و متنوع و حق به جانب به تنگ آمدیم، آنجا که بازشناسی حق از ناحق هایی که جملگی نقاب حق به چهره بسته اند، دشوار می نماید، با نگاهی به انگشت نورانی خامنه ای، و جهتی که او نشانمان می دهد، از نفس تنگی به در می آییم و با اطمینان به راه خود می رویم. خامنه ای، کسی است که با دل ها مرتبط است و دل، کانون عواطف م معرفت های نورانی است. شاید بعضی ها بگویند نه، ما این گونه می اندیشیم. می گوییم: نهج البلاغه، نفرین ها و شکوه ها و گلایه های علی (ع) را از مردمی که رو در روی او می ایستاده اند و او را اطاعت نمی کرده اند، ثبت کرده است. نه، ما ثابت کرده ایم که دوستان خود را از دوست نمایان باز می شناسم. انگشت اشاره خامنه ای این را به ما آموخته است.