ديدن اين تصوير مرا بياد چشم برزخي انداخت

احساس اينكه در عمر رفته و گذشت جواني دست دلم چنين سياه و چرك آلود در غل و زنجير تمناي عشق را دارد.

ديدن اين تصوير دلم را گويي مچاله كرد؛افسردگي و غم از ديدنه باطني كه شايد

 اينقدر عيني نديده بودم ؛خود را !!!

گفتن اينجا با سكوت همراه است خدا كند كه .......

اي ملائك در برويم  وا   كنيد                        بهتر از اين با دل من  تا   كنيد

من دلم را ، روي دست آورده ام                  لشكرم را، از شكست آورده ام !!

گريه توبه  امانم  را  بريد                               تيغ نام تو  زبانم  را  بريد

اين منم آن رو سياه سالها                         در خجالت از گناه سالها

اين منم در زلف شب افكنده دست            اين منم بيچاره اي چاره پرست

چاره بيچاره گان دستم بگير                      دست من امروز، هستم را بگير

اي شب تاريك نورم را بده                        زان لب شيرين، شورم را بده

من بساطم را كنون انداختم                    خود مگو اينك تو را نشناختم

من همان عبد گنه كار توام                      سايه خواه ضلع ديوار توام

ميوه ما لك شده ما را بخر                       از براي خود دل ما را ببر

خود ببين بر حال روز زار ما                     روزي گاري داشت رونق كار ما

سجده ميبريدم بر در گاه تو                      اشك ميچيديم در فصل درو

بيخبر بوديم از درد فلك                             زخم ميداديم بر دست فلك

مطرب خود ميشيديم و تار خود                  گاه حمال خود و  گه بار خود

حاليا مانده است از ما پرده اي                  آري اي حمال تن، بد كرده اي

جانماز ما نميدانم چه شد؟                       آن سيادتها نميدانم چه شد

سبزي ما را از اين سفره كه برد؟              سبزي ما را مگر ابليس خورد؟!

زخم ما تن داد  بر درمان غير                     خير شر شد؛ شر ما هم گشت خير!!

راه آمين را به چشم ما مبند                      خشك شد گر چشم ما؛ بر ما مخند

ما ضرر كرديم طي سال را                        حسن خود ديدم سوء حال را!!!

اي خدا حال مناجاتي بده                          مثل حلوا اشك خيراتي بده

با من از راه غضب داخل مشو                   راست گفتم بر جفا مايل نشو

جان هر چه مرد ما را رو نكن                   آبروي مانده را جارو  مكن